Trigger Boys

Hij stelt de terechte vraag ”Waarom leren we niet van de cijfers?“ Er is volgens hem een structureel tekort aan hoger opgeleiden en de potentiële beroepsbevolking zal gaan krimpen vanaf 2011. We moeten de realiteit is goed onder ogen zien…

Hij stelt dat bij krapte op de arbeidsmarkt werkgevers nieuwe, tot dan toe ondervertegenwoordige, groepen moeten binnenhalen. Grote werkgevers moeten hun arbeidsorganisatie ‘transformeren’ tot die een afspiegeling van de samenleving is. Zij hebben straks een economisch belang om talent naar zich toe te halen en te ontwikkelen. En volgens Robin heeft het afgelopen jaar in ieder geval aangetoond dat de werkmentaliteit van de generatie ‘einsteiners’ crisisproof is. “Hoewel er minder banen geopend werden voor starters, zijn ze onafhankelijker, minder conformistisch en weinig carrièregericht gebleven. Om deze jongeren in de toekomst te binden, zullen werkgevers hieraan ruimte moeten geven.”

Als de economie langdurig in een upswing zit dan zal deze omvorming volgens Robin beginnen. En door de veranderende arbeidsmarkt wordt de concurrentiepositie van bedrijven straks grotendeels bepaald door de mate waarin zij beschikken over voldoende gekwalificeerde medewerkers… De jonge generatie is er in ieder geval klaar voor. Trigger Boys staat klaar om de brug voor elke organisatie te slaan tussen de eigen wensen (en noodzaak) en de belevingswereld van jongeren.

Lees hier het hele artikel van Robin van Barneveld in het Financieel Dagblad.

Daarnaast zijn er inmiddels de eerste gesprekken gevoerd met opdrachtgevers en sociale partners. Op januari 2010 zal de half jaar pilot van TalentLife gaan lopen, om vervolgens aansluitend op het volgende schooljaar daadwerkelijk van start te gaan met de structurele inbedding van TalentLife in Nederland.

We zien het als onze belangrijkste opdracht om ervoor te zorgen dat we voor zowel zogenaamde ‘drop-outs’ als universitaire studenten een bijdrage kunnen leveren aan hun persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie. Door dat goed te doen leveren wij onze bijdrage aan een florerend Nederland in sociaal, maar ook in economisch opzicht. We zijn erg trots en blij om te mogen melden dat werkgevers, het maatschappelijk en het educatieve veld de waarde van TalentLife erkent. Dat blijkt uit het feit dat de volgende personen met een indrukwekkende staat van dienst zich als ambassadeur achter TalentLife hebben geschaard:

Prof. dr. Rietje van Dam-Mieras, vice-rector magnificus van de Universiteit Leiden
Luitenant-Generaal buiten dienst Hans Couzy, oud-bevelhebber van Defensie

Zo sprak ik Nieck en Jeroen, beide kunstenaar van rond de 28. Deze jongens waren redelijk tevreden over hoe ze hun passie najaagden. Beide zochten naast hun liefde voor fotografie naar een opleiding en baan om hun creativiteit kwijt te kunnen. Nieck wist zijn people- en managementskills te combineren door te werken als organisator van events die met kunst & cultuur te maken hebben. Jeroen was bezig met zijn opleiding af te ronden om CKV docent te worden. Tijdens het gesprek kreeg ik iets leuks te horen van Jeroen:

“Via mijn kunstenaarsuitkering heb ik van de Gemeente Amsterdam een coach aangewezen gekregen. In de periode van 1 jaar helpt hij mij met het zelfstandig ondernemen onder de knie krijgen. Hij is gespecialiseerd in het coachen van kunstenaars, ik heb echt veel baat bij zijn enorme netwerk en ervaring. Ik zou dit alles zelf ook wel op een rijtje kunnen krijgen, maar dankzij hem heb ik een stok achter de deur en ben ik gedreven bezig!”

Deze jongens waren beide blij dat ze thuis vrij waren gelaten in het maken van hun keuzes. Ze waren blij een combinatie van zekerheid en passie te hebben gevonden in hun werk. Verder op de avond stond ik te kletsen met Sander, 20-jarige student Tourism&Management. Tijdens het gesprek vroeg ik aan hem: hoe ben je tot deze studiekeuze gekomen?

“Na mijn havo heb ik eerst een Management studie gekozen, vraag me niet waarom. Daar ben ik snel mee gestopt, toen ben ik gaan werken en reizen. Tijdens het reizen ben ik gaan nadenken wat ik leuk vond. Het reizen beviel me goed! Nieuwe mensen, culturen en vergezichten. Toen ik terug was in Nederland wist ik dat ik in de toekomst ook rond wou trekken. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat ik met deze studie in het buitenland met mensen aan de slag kan!”

We waren het tijdens het gesprek al met elkaar eens: hoe goed zou het zijn als je werk precies dat is wat je leuk vind om te doen! De mogelijkheden zijn er, TalentLife helpt tijdens de ontdekkingsreis verbanden te leggen. Het was goed om te zien hoe de jongens positief kritisch tegenover de uitgangspunten en werkwijze van TalentLife stonden.

Jan Pronk, de ambassadeur van de Nacht, kon ondanks zijn drukke schema tijd vrijmaken om te horen waar wij voor staan. We delen visie wat betreft de optimalisatie van het aanwezige talent in Nederland. Daarom plannen we zo spoedig mogelijk een afspraak in!

Naast dit alles kan je bij ons op het balkon tot rust komen en bedenken hoe dat wat je persoonlijk raakt ook onderdeel van je werk wordt. Updates binnenkort!

Na je studie maak je weer belangrijke keuzes. Ga ik reizen, door met studeren, of gelijk aan het werk? Vragen waar veel studenten mee worstelen. Het maken van de serieuze stap naar de arbeidsmarkt is één die voelt als een definitieve. Na jarenlang middelbare school en hoger onderwijs wil je toch ook nog even genieten van je ‘vrijheid’. Het maken van verre reizen lijkt daarom ook eerder regel dan uitzondering. Vaak betekent dat wel een aantal maanden hard werken voorafgaand aan de reis. Vaak een baantje onder niveau en zonder aansluiting op de opleiding of gewenste werkrichting.

Tegelijkertijd wil je alles wat je geleerd hebt eigenlijk ook wel in de praktijk brengen en echt laten zien wat je kan. Na al die jaren kennis vergaren en fictieve opdrachten wil je je plekje zoeken op de arbeidsmarkt. Kies je voor deze optie, dan krijg je al snel nieuwe lastige keuzes op je bordje. Ga je commercieel of non-profit, voor jezelf of voor een baas. En vaak moet je dan ook nog kiezen tussen een sector, een product, een thema of een doelgroep. Geen makkelijke keuzes als je het mij vraagt. En aan de mindstate van een aantal pasafgestudeerden om me heen maak ik op dat een (groot) deel van de ex-studenten nog geen flauw idee heeft hoe ze de eigen kwaliteiten moeten koppelen aan de mogelijkheden en behoeften op de arbeidsmarkt. Zonde.. als je mij vraagt!

“Wat kan ik voor je doen?” was de eerste vraag die ik te horen kreeg. Ik los benauwde situaties altijd op met wat humor: “Je zou me rijk & gelukkig kunnen maken!”

Misschien is het goed om te weten dat ik nooit zonder werk heb gezeten. Ik heb die banen alleen nooit via een uitzendbureau gekregen. Toch was ik benieuwd, hoe word ik – als 22-jarige bouwkunde student met een hoop ervaring aan projecten leiden en managen (binnen en buiten de bouw) – ontvangen bij een uitzendbureau?

Naast de ongemakkelijke binnenkomst viel het me op dat de meeste intercedenten die mij ontvingen gewoon druk aan het werk waren. Ringende telefoons en collega’s die even ‘tussendoor’ moesten. Dit zorgde voor onpersoonlijke en afstandelijke gesprekken. De wijze waarop de uitzendbureaus hun potentieel toekomstige werknemers faciliteren viel mij echt tegen. Erg weinig bewegingsruimte, geen toelichting op de wijze waarop het bureau werkte en zodra bleek dat er geen passende vacature was op het moment, was het ook gelijk tijd om te vertrekken, want er moest gewerkt worden! Geen verdere richtlijnen, aansluiting op mijn opleiding, eventuele banen waar ik naar toe kon groeien of vervolggesprekken, helemaal niks.

Alleen bij 1 bureau kreeg ik echt advies, van Andre:

“Ondanks deze omstandigheden moet je gewoon bij alle grote bureaus langsgaan, je daar ook inschrijven, en dan kom je er vanzelf wel! Dat wij geen part-time vacatures hebben op dit moment wil niet zeggen dat die er niet meer zijn. Stuur mij een mailtje en we plannen nog een intake gesprek in!”

Andre, ik hoop dat de andere intercedenten ook jou humeur en werkwijze overnemen, want dit heeft echt veel invloed op de wijze waarop ik me kon profileren en presenteren. Had ik slechte timing of is het gewoon een kwestie van proberen? Heb je soortgelijke ervaringen of adviezen, wees dan zo vrij om te reageren!

Later in de ochtend stond ik te praten met Garen, Armeense jongen van 23. Garen had het onder controle, zoals hij het zei: “Als ik ergens heen wil, dan kom ik er toch wel”. Alsnog was hij aan het balen. Tweedejaars student businessmanagement en 2 ECTS tekort voor z’n propedeuse, dus dat betekent bindend studieadvies. En voor hem weer dik anderhalf jaar vertraging.

“Laat mij nou gewoon studeren, ik wil dat papiertje halen zodat ik verder kan gaan met ondernemen. Ik wil minstens een bachelor halen, dan kan ik gerust doen en laten wat ik wil. De praktijk is namelijk meer mijn ding, toen ik 18 was heb ik 2 jaar lang scooters geimporteerd uit China. Zaken gedaan met de meest moeilijke zakenmensen. Wel zonde, studeer ik nu business management en heb ik wel meer ervaring dan de rest, maar loop ik qua schema gewoon achter.”

Ik begrijp Garen helemaal. Situatie is niet motiverend, maar wel goed dat hij het niet zomaar opgeeft. Goed ook dat hij zich wil inzetten voor TalentLife. Binnenkort plannen we en lounge-sessie in met onze ‘check-up’ groep. Wij horen ook graag van onze doelgroep zelf waar ze behoefte aan hebben. Weer een extra ijkpunt voor onze ideeën en projecten. Video-report komt er asap aan!

Gesprekken zoals met Menno zijn belangrijk om onze plannen te ijken. Antwoord krijgen op vragen als: Zien anderen de mismatch tussen jongeren en arbeidsmarkt ook? Vooral de introductie van de term ‘Dwarsdenkers’ was een parel van een toevoeging op ons plan. Een samenwerking met de Baak voor het Talent Program wordt onderzocht!

Maandag spreken we met Hans Couzy over Talent Life en dan weer een bericht over onze bevindingen.